Historia knurowskiego kościółka św. Wawrzyńca i krzyża dziadka Kwittka

Tymczasowy św. Wawrzyniec

Na wzgórzu tuż przy stawie zamkowym w Knurowie, w otoczeniu korony drzew, stał piękny drewniany kościółek, wzniesiony pod koniec XVI wieku. Bliski Bogu i bliski ludziom, którzy w jego pobliżu mieszkali. Patronował mu święty Wawrzyniec, czy strzec miał go przed pożarem, który strawił poprzedni kościółek? Czy patron pozostał kontynuacją poprzedniej rozebranej, zbutwiałej świątyni? Wewnątrz umieszczona była rzeźba patrona oraz św. Anny Samotrzeciej. Najpiękniejszą Mamą knurowian była jednak gotycka rzeźba Madonny z 1420 roku o łagodnej twarzy, w symbolice Bożych łask i zwycięstwa nad złem. To do niej przychodzono z modlitwą i prośbami w czasach trudnych i tych łatwiejszych, pod jej stopami przez wieki chrzczono dzieci, błogosławiono małżonków, żegnano zmarłych.

Kościół Cyryla i Metodego w Knurowie

Z czasem kościół zaczął odbiegać od zwiększających się oczekiwań parafii. W kolejnych latach kościół został sprzedany, za tą ilość funduszy, wsparcie parafii oraz sprzedaż ziemskich własności kościelnych udało się stworzyć tymczasowy kościół św. Wawrzyńca (dzisiejsze salki katechetyczne) oraz z czasem docelowy kościół pod wezwaniem św. Cyryla i Metodego. Gdzie znalazła się drewniana perła Knurowa?

Jan Kwitek - pierwszy Ławnik i Naczelnik Knurowa

źródło: publikacja w formie pocztówek pt.Sylwetki patronów ulic Knurowa na Górnym Śląsku

Janów Kwitków, bądź Kwittków, w historii Knurowa było kilku. Ten o którym dziś będzie mowa jest wnukiem (mojego prapraprapradziadka) Jana Kwittka i synem Aleksandra Kwitka. Korzystając z uprzejmości zbiorów Izby Tradycji Górniczej w Knurowie w moje ręce trafiła krótka notka biograficzna o nim:

"Jan Kwitek urodzony 26 listopada 1878 roku. Jego młodość przypadła na lata, w których władze niemieckie rozpoczęły germanizację na Śląsku. Przed wojną założył i prowadził kasę spółdzielczą "Raiffeisen". 

Co więcej o prababci Emilii?

O prababci Emilii Orlowskiej z d. Nocon pisałam jakiś czas temu tutaj. To zdecydowanie ta część drzewa genealogicznego o której wiadomości były szczątkowe, lekko zaniedbane przez męską część rodziny. Korzystając z kilku chwil wolnego czasu poza życiem akademickim dotarłam do wielu nowych informacji, którymi z przyjemnością się dzielę.

Emilia Barbara Nocon urodziła się 26 listopada 1904 roku w Orzegowie (dziś dzielnica Rudy Śląskiej). W rzeczywistości większość życia mieszkała w Knurowie, zamieszkując początkowo III a później IV Koloniję Robotniczą.

Od dłuższego czasu przymierzałam do odkrycia całej historii. Dodatkowym utrudnieniem poszukiwań był brak imion rodziców Emilii w księdze pogrzebowej knurowskiej parafii. Szczegółowe informacje spoczywały natomiast w USC, gdzie otrzymałam odpis aktu zgonu. 

W informacjach zostawionych przez dziadka rodzicami Emilii mieli być Mikołaj Nocon i Agnieszka Smolnik. Ku mojemu zdziwieniu było trochę inaczej... w rzeczywistości Emilia była córką Mikołaja Nocon i ...